Muqadimah

Selasa, 20 Ogos 2013

TEORI SENI - PART 6 ( TEORI SOSIO-KONSTRUKTIVISME )


6.0 TEORI SOSIO-KONSTRUKTIVISME

Teori Sosio-konstruktivisme dapat memperkaya ilmu dan kemahiran guru dalam pengajaran dan pembelajaran, serta menjadi a critical departure from our past practice (Raphael dan Hilbert, 1996:9) supaya guru lebih berupaya untuk melahirkan generasi muda yang terampil berbahasa sesuai dengan aspirasi negara.

 
 
Teori Sosio-konstruktivisme diasaskan oleh Leo Vygotsky (gambar), ahli psikologi Rusia. Beliau telah melontarkan ideanya sebelum meninggal pada usia 38 tahun dan ideanya telah diterjemahkan dalam buku Though and Language pada 1962 namun demikian pengaruh Piaget melalui Teeori Perkembangan Kognitif telah menenggelamkan idea Vygotsky.  

Idea Vygotsky mula mendapat perhatian apabila Mind in Society iaitu judul daripada nota-notanya diterbitkan pada 1978. Jerome Bruner, Courtney Cazden, dan Michael Cole merupakan diantara tokoh ahli psikologi barat yang mendukung idea beliau. Gavalek (1986) menyatakan beliau tidak terkejut apabila teori Perkembangan Kognitif Vygotsky tidak mendapat perhatian pendidik namun demikian menurut Rowe (1991), teori ini telah mendapat tempat dan berkembang pesat di Barat.

Individu mendapat ilmu pengetahuan melalui komunikasi dan interaksi dengan persekitaran mereka. Pembelajaran yang mementingkan domain afektif, interaktif, bersifat sosiobudaya dan menyeluruh adalah antara disiplin ilmu. Interaksi adalah media dalam pembentukan pengetahuan. Wells dan Chang-Wells (1992), menyatakan pendekatan ini melihat proses pembelajaran dalam perspektif yang lebih luas dan menyeluruh.
Aliran Pemikiran Teori Perkembangan Kognitif Vygotsky

Melalui teori Sosio-konstruktivisme, kanak-kanak dipercayai mempunyai kebolehan dan berpotensi mencari pengalaman atau meneroka sesuatu yang bermakna di sekeliling mereka. Oleh sebab itu, kita melihat kanak-kanak suka bermain dan tidak boleh duduk diam. Perkembangan kognitif mereka berlaku apabila mereka aktif dan berinteraksi dengan alam persekitaran dan sesama manusia.

            Dalam hubungan ini, teori ini percaya bahawa kegiatan mental yang tinggi (termasuk membaca dan menulis) dipengaruhi oleh sosiobudaya dan ahli sesuatu budaya yang lebih berilmu dapat membantu kanak-kanak dalam pembelajaran ( Mc Carthy dan Raphael, 1992). Keadaan ini boleh berlaku kerana kebolehan kanak-kanak untuk berfikir dan belajar sebenarnya sudah canggih dalam struktur yang tersendiri walaupun berlainan daripada orang dewasa (Egan, 1987). Jelaslah bahawa andaian ini melihat pelajar sebagai individu yang aktif, berpotensi dan berkeinginan tinggi untuk mengenal serta membentuk makna daripada keadaan di sekeliling mereka.

Persekitaran sosial yang mengelilingi pelajar (rakan-rakan dan guru) merupakan unsur yang bersifat interaktif dengan pelajar dalam proses pembentukan pengetahuan, kefahaman, dan kemahiran. Dalam hubungan ini, guru menjadi pemangkin yang menggalakkan interaksi antara pelajar dan juga antara guru dengan pelajarnya. Kepentingan aspek sosial dalam teori ini sedikit sebanyak mempunyai persamaan dengan andaian pembelajaran progresif yang dilandasi oleh teori Piaget, tetapi jauh bertentangan dengan andaian pendekatan tradisional yang diasakan oleh teori behaviourisme yang tidak mementingkan unsur social.

Piaget percaya kanak-kanak perlu menjelajah persekitarannya untuk membentuk pengalaman yang berstruktur sifatnya (Wells dan Chang Wells, 1992) yang kemudian nanti menjadi asas pembelajaran. Cotton (1995), mengatakan bahawa proses pembelajaran dikatakan berstruktur kerana kanak-kanak terikat oleh empat tahap pertumbuhan mandatori yang turut berstruktur sifatnya iaitu sewaktu kelahiran hingga 2 tahun (peringkat deria-motor), usia 2 hingga 6 tahun (peringkat praoperasi), usia 7 hingga 11 tahun (peringkat operasi konkrit) dan 12 tahun ke atas (peringkat operasi formal).
Empat tahap pertumbuhan berstruktur Piaget

Oleh yang demikian, pengajaran dan pembelajaran perlu dilaksana secara progresif, tahap demi tahap bermula dengan tahap paling rendah. Untuk peringkat seterusnya, kanak-kanak dikatakan perlu mempunyai penguasaan dalam tahap sebelumnya bagi membolehkannya menangani tahap yang seterusnya. Keadaan ini kurang menggalakkan pertumbuhan kognitif kanak-kanak secara bebas dan meluas sekiranya mereka mempunyai kemampuan.

Proses pembelajaran sosio-konstruktivisme  adalah aktif dan interaktif yang mana melibatkan kedua-dua pihak iaitu guru dan murid.  Murid perlu mencari ilmu pengetahuan melalui interaksi dengan rakan, guru dan persekitan mereka. Murid tidak boleh hanya menjadi penerima maklumat tanpa meneroka atau mencari maklumat itu sendiri.

Dalam proses ini, pelajar boleh mengetengahkan kepercayaan atau idea mereka untuk dikritik, kemudian memberikan rasional untuk mempertahankan pendirian dan kepercayaan mereka. Pada masa yang sama, pelajar menilai ideanya berasaskan pandangan dan pendapat rakan-rakan. Hasil daripada itu, terbentuk suatu kefahaman yang  berasaskan persetujuan bersama. Kepercayaan atau kefahaman yang sebegini tentu sekali mempunyai peluang yang lebih banyak untuk membentuk makna yang memiliki kebenaran berbanding dengan kepercayaan yang terbentuk tanpa pandangan orang lain.

6.1 MENGAPLIKASI TEORI SOSIO-KONSTRUKTIVISME KE DALAM PENGAJARAN DAN PEMBELAJARAN PENDIDIKAN SENI.


          Apresiasi merupakan satu elemen penting dalam pengajaran Seni Visual. Pengalaman dan pengetahuan yang diperolehi dalam pelbagai aktiviti kehidupan dapat diapresiasikan dalam pendidikan seni.  Melalui aktiviti seni, murid dapat menyatakan apa yang didapati oleh pancainderanya, murid juga dapat membandingbezakan hasil kerja dan pernyataan boleh dinyatakan secara lisan, bercerita, nyayian dan sebagainya. 

Terdapat pelbagai cara dan kaedah untuk membuat apresiasi. Misalnya aktiviti origami iaitu menghasilkan katak,  murid boleh menceritakan mengenai katak dan mengeluarkan bunyian katak. Guru juga boleh menyelitkan unsur nyanyian seperti lagu ‘bangau oh bangau’ yang mana didalam liriknya ada kaitan dengan katak.

Kaedah lazim yang sering digunakan ialah penampilan murid di hadapan kelas dan berapresiasi hasil karya mereka, seterusnya murid mendengar kritikan daripada guru dan rakan. Guru perlu sentiasa bersedia untuk mengawal situasi kelas agar murid berkeyakinan untuk tampil dan berapresiasi.

Tiada ulasan:

Catat Ulasan